De week van de questionnaires

Lieve allemaal,

Inmiddels is ons laatste weekend in Assosa zijn aangebroken.. Volgende week zaterdag vliegen we naar Addis en dan zijn we zondag weer thuis! Nog een week dus tot ons grote avontuur afgelopen is. Heel fijn om straks weer thuis te zijn maar we beseffen ons nu wel sterk hoe erg we ons leven in Sherkole en alle mensen die we hebben ontmoet gaan missen!

Afgelopen week in Sherkole was weer genieten. Weinig regen dit keer en veel zonnige warme dagen. Maandag hebben we alle nurses en health extension workers weer ontmoet om de 180 enquetes aan ze uit te delen. Zoals gepland zijn we van dinsdag tot donderdag langs de kebeles gegaan om te kijken hoe de enquetes worden ingevuld en om te zien of alles begrepen wordt. Het verraste ons te zien hoe gemotiveerd de vrouwen (en enkele mannen) aan het werk zijn gegaan en al startten op dinsdagochtend om 6 uur! Ook waren we blij te zien dat de enquetes goed ingevuld werden en merkten we dat er echt een competitie gaande is voor de beloning die we beloofd hebben aan het groepje die de enquetes het best invullen! We zijn deze week voor het eerst naar de verste kebele, Bamadon, geweest en naar het alleen te voet te bereiken Alfashir wat heel mooi was. Deze kebeles liggen niet aan de weg wat een nog veel meer rustige sfeer in het dorp geeft. Na deze week hebben we dus het hele werkgebied van Wilma gezien!

Omdat er snel gewerkt werd konden we de enquetes donderdag al verzamelen en hebben we ook onze refreshment over borstvoeding gegeven. Dit werd heel leuk ontvangen en er was veel interactie. We hebben verteld over de voordelen van borstvoeding, over colostrum en het binnen een uur aanleggen van de baby na de geboorte en speelden met een pop uit hoe je een kind het best kan aanleggen. Na dit voorgedaan te hebben vroegen we wie de moeder, Jessica, wilde helpen bij het aanleggen van haar kind. Na een tijdje durfde een health extension worker de uitdaging aan te gaan maar dan moest wel de borst tevoorschijn gehaald worden anders lukt het niet. Iedereen lachen natuurlijk! De les was een groot succes en de nurses en health extension workers vertelden dat het veel nieuwe informatie voor ze was en dat het goed is om bepaalde dingen te weten.

Donderdag na de les zijn we gelijk de enquetes gaan nakijken om te zien welk groepje gewonnen had en vrijdagochtend zijn we gestart met analyseren.. Nou vooral tellen, tellen en tellen en als er iets niet klopt opnieuw beginnen. Wat een werk want we hebben 164 bruikbare enquetes van de 174 die we terug kregen! Heel mooi aantal, daar zijn we blij mee maar dit weekend hebben we veel werk te doen. Vrijdag hebben we het beste groepje met een geurtje beloond en we zo snel mogelijk naar Assosa gegaan waar we 's avonds weer doorgegaan zijn met tellen.

Er zijn nog meer dingen gebeurd deze week. Zoals op de foto's te zien heeft Jessica een kip, een haan, in Sherkole gekocht die voor een nachtje gezellig in de kooktent waar Alem overnacht, geslapen heeft. Al vroeg in de ochtend kakelde hij ons wakker, vooral Alem, en was het al vroeg zijn tijd om geslacht te worden! Jessica heeft het aangedurfd om zijn nek door te snijden terwijl Alazar de haan stevig vasthield.. Alem en Jessica hebben hem kaalgeplukt, ontleed en gewassen waarna Alem hem in een rode saus vol uien heeft bereid. Helaas hebben we niet veel van de kip geproefd, Leanne helemaal niet omdat we ons niet goed genoeg voelden. Vrijdag waren we allebei ziek, van welk eten het komt is nooit duidelijk maar dat de hygiëne hier slecht is weten we wel..

Het leuke deze week was dat we eindelijk onze eerste bevalling gedaan hebben! De barende (van haar 6e kind) kwam al met persdrang bij de kliniek aan waar een verpleegkundige, Abdrahim, samen was met Jessica. Omdat ze al zo ver was, was het tobben voor Jessica om wel of niet naar mama Mueslia te rennen (waar Leanne al een thee voor haar besteld had) om Leanne te halen, met het risico dat we dan allebei de geboorte mislopen. Gelukkig kwam Leanne na twintig minuten aan omdat ze niet begreep waar Jessica bleef. We hebben samen de vrouw begeleid en de midwife, Wakjira, kwam pas op het laatste moment binnen toen het hoofd bijna geboren was. Na de geboorte werd het kind op zijn kop gehouden en op de rug getikt. Omdat de moeder op haar hurken bevallen was tilde de midwife haar hupsakee op om op het bed te liggen voor de nageboorte. Voor ons verliep alles best ongeregeld, bloed en vruchtwater op de grond, geen celstofmatjes, zelfs amper licht omdat het donker aan het worden was en er geen zaklamp in de buurt was. Zeker een mooie ervaring en een gezond meisje werd naar huis gedragen door haar oma terwijl haar netbevallen moeder in het donker op een bed naar huis getild werd door mannen uit haar dorp.

Verder hebben we in Sherkole de voetbalwedstrijd tegen Duitsland gekeken! In een benauwde hut propvol met mannen die voor Van Persie waren, met een oud tv'tje die regelmatig haperde maar toch goed werkte voor in een dorp als dit. Het is ongelofelijk dat dit in Sherkole kan maar met een herriemakende generator is er aardig beeld. Als de twee enige Nederlanders werden we wel gesteund en werd er veel harder gejuicht toen Nederland scoorde dan de twee keer toen Duitsland scoorde. Wel jammer van de uitslag..

De Amhaarse taal beginnen we beter en beter te leren en we kunnen zelfs al een liedje zingen in deze taal zoals we dat soms 's avonds doen met gitaar in onze compound. Gelukkig kent Alazar veel bekende Engelstalig liedjes en staat hij er ook voor open een Nederlands liedje te zingen. Heel leuk.

Verder is het oppassen geblazen voor de slangen.. Deze week hebben we wel vijf slangen gezien, gelukkig allemaal al doodgemaakt maar zonder zaklamp door ons dorp lopen kan echt niet meer... Hopelijk kunnen we de komende week nog wat tijd doorbrengen in Sherkole en komen we ver met ons eindproduct dit weekend.

Het volgende verhaal horen jullie in real-life!

Groetjes uit Assosa!!

De projectdrukte is begonnen..

Lieve allemaal,

Weekend, weblog!

Van verschillende kanten horen we berichten dat er weer gewacht wordt op ons verhaal. Nou, we hebben zeker weer veel te vertellen ? Een drukke, maar leuke week achter de rug.Eerst nog even over het vorige weekend. Tijd genomen om goed te ontspannen (prachtige wandeling aan de rand van Assosa met vrienden van Alazar, film gekeken, lekkere(!) injera gegeten) maar ook aan de enquête gewerkt (om 06:00 's ochtends de wekker!). Heel leuk om bezig te zijn met de enquête. Uit de interviews hebben we alle determinanten die mogelijk invloed hebben op het geven van wel of niet 6 maanden exclusief borstvoeding gedestilleerd (alle berekeningen bij gebrek aan beter op papier, in tabelletjes, goed hoofdrekenen geoefend) en de enquête gemaakt. Maandag hebben we samen met de staf van het Health Center de enquête bediscussieerd. Hij werd grotendeels positief ontvangen! Samen nagedacht over bepaalde formuleringen die mogelijk beter passen bij de cultuur. Heel nuttig.

Maandagavond zijn we mee terug gegaan naar Assosa om nog wat computerwerk te doen. Hier leven en een onderzoek doen vraagt een goede logistieke planning, want elektriciteit heb je soms echt nodig en is er gewoon niet ? De andere dagen zijn we bezig geweest met plannen te maken hoe we de enquête gaan verspreiden. Hij moet verspreid worden over de vijf kebeles (gemeenten) die vallen onder het werkgebied van de kliniek. In de verschillende kebeles zijn weer allemaal kleine dorpjes die we graag allemaal vertegenwoordigd willen hebben. Een uitdaging dus! Gelukkig helpt de staf ons goed mee, anders zouden we dit nooit kunnen doen.

Uiteindelijk hebben we bedacht dat we graag de Health Extension Workers (HEW) willen inzetten uit de kebeles (Dat was ook ons oorspronkelijke plan en lijkt nu het meest voor de hand liggend). Zij leven dicht bij de mensen, kennen de mensen, hebben tijd voor de mensen en het is voor hen een goede schop onder hun billen om aan het werk te gaan ?. Alle HEW's en nurses van de kebeles hebben we vrijdag (gisteren) uitgenodigd voor een trainingsdag over breastfeeding. Vanuit het overkoepelende Health Center is er een officiële ondertekende brief de dorpen ingegaan dat de HEW's op de training (van Mrs. Van der Poel en Ms. Bus, jaja!!) worden verwacht.

De andere dagen zijn we dus druk bezig geweest om deze dag in elkaar te draaien, te zorgen dat de enquête naar de lokale taal werd vertaald. De trainingsdag had het volgende programma: -Rond 9 uur start uitleg enquête -Rond 11 uur theepauze -Daarna oefenen met casuïstiek met enquête (twee moeders uitgenodigd) -Van 13u - 14u lunch en tijd ingepland voor het gebed in de Mosque -14u refreshment borstvoeding tot 16u Oja, dat is ook nog leuk te vertellen. Jes en ik hadden voor het middagprogramma een soort refreshment course opgezet over borstvoeding. We hadden schetsen gemaakt voor het materiaal dat we wilden gebruiken. Mooie flap-overs met tekst en tekeningen.Jessica mooie tekeningen gemaakt en Wakjira had de teacher Amarigna van de lokale school in Sherkole gestrikt, die een uurtje bij ons kwam en in prachtige letters de tekst in het Amhaars op de posters wilde zetten. Super, dat kan hier gewoon. Mensen hebben tijd. Hoe we hem konden bedanken? Nee, het is goed. Nu gewoon elke keer zwaaien en lachen als we hem tegenkomen en hij is trots als een pauw.

Helaas liep het programma allemaal een beetje uit, waardoor we de refreshment niet meer konden doen. De enquête- bespreking nam al genoeg tijd en energie. Echt, hoe logisch het voor ons is om dingen aan te kruisen, hoe geduldig je hier moet zijn om dingen uit te leggen. Dit was echt nieuw voor sommige vrouwen. Maar zo leuk, om 09:00 's ochtends zaten alle HEW's keurig onder de boom, lachende gezichten toen wij met al ons materiaal aan kwamen lopen, gegiechel. Tijdens de voorstelronde werd gevraagd of we getrouwd waren. Ja Leanne al een jaar, maar dan nog geen kinderen? Dat kennen ze niet ;-) Van het weekend gaan we weer goed aan ons project werken (verantwoordingen voor school schrijven) en ook de tijd nemen om te ontspannen, mail bij te werken, even weer te landen op aarde en genieten van stromend water, want dit weekend is er in Assosa weer internet en stromend water. HOERA!

Van het weekend gaan wij de puntjes op de i zetten voor de enquête, gaan we hem 150 x printen, gaan we een leuk kadootje zoeken voor de HEW die de enquête het meest compleet invult (belonen werkt, compleet invullen bleek lastig vandaag) en volgende week gaan we samen met Alazar op de motor de kleine dorpjes in om de vrouwen te superviseren! Vrijdag de inleverdag van de vragenlijsten, uitreiking ‘beste HEW' en de refreshment borstvoeding. Genoeg te doen! We zien er naar uit!

Tjonge wat een serieus verhaal. Ja deze week was echt een drukke projectweek. Maar ook goed om te vertellen dat we natuurlijk ook weer goed Afrikaans hebben geleefd. De was gedaan in een oude kruiwagen, water gehaald aan een bamboestok, houtskool gekocht aan de kant van de weg, een grote tros bananen gegeten, samen met Alem gekookt op vuur, bellen geblazen met kinderen, mooie foto's gemaakt, thee gedronken bij mama Muslia en injera gegeten bij mama Mango, amhaars geleerd (het gaat steeds beter!), een hele dag non-stop van de regen ‘g e n o t e n' (glibber, modder, nat, koud), liedjes gezongen bij het kampvuur (met valse gitaar), halli galli gedaan; verloskundige Wakjira maakt Jessica (bijna) en Leanne (helemaal) in. Verder is Leanne al helemaal gewend aan haar nieuwe naam Jessica, want zo worden we genoemd als we samen zijn. Geniet van de foto's!

Dank voor al jullie meeleven, genieten wij van!

Onze tweede week in Sherkole

Het is weer weekend, dat betekent, onze familie en vrienden weer spreken en jullie op de hoogte brengen van onze activiteiten deze week. Heel fijn om weer even stroom te hebben (helaas ook geen stromend water nu in Assosa, aan de andere kant, we zijn het gewend geraakt) We hebben weer een boel te vertellen.. !

Afgelopen weekend in Assosa zijn we weer bij de tweeling geweest. Moeder geleerd hoe ze kan kolven en afgekolfde melk kan geven met een lepel. Naar de markt geweest om groenten te kopen voor de week in Sherkole. Hebben we onze ogen uitgekeken naar dansende mensen op straat voor een nationale feestdag, hebben we een leuke hockeywedstrijd gekeken, naar de kerk van Wilma en Peter geweest, plan gemaakt voor de week met de interviews en lekker uitgerust. Dinsdagochtend weer ‘thuis’ gekomen (Sherkole), waar een half uur geleden een prachtige baby geboren was. Helaas, net te laat! Mooie baby, moeder loopt na 4 uur weer naar huis met de baby in haar moeders (oma’s) armen. Speciaal voor mama Leanne, foto van mutsje!

Deze week stond in het teken van de interviews. Samen met onze tolk Alazar (nurse in het project) hebben we 9 vrouwen(!) geïnterviewd over de praktijk van borstvoeding. Heel interessant en heel leuk om te doen. Alazar nam ons overal mee naar toe. We hebben interviews gehouden in een klein kliniekje in de buurt, maar zijn ook de omliggende dorpjes ingegaan. Alazar kent veel vrouwen in de regio en roept een ploegende vrouw van het land, bezweet en wel komt ze aanlopen, of we haar wat vragen mogen stellen. Ja, maar wel onder de boom. Prima. Binnen de kortste tijd heeft ook de familie zich rond de boom verzameld, komt het dorpshoofd er bij zitten en wordt er openlijk gesproken over borstvoeding, maar ook over hoe de bevalling verliep. Af en toe krijgen de kinderen een slok van de borst of nemen ze zelf een slok uit de borst. Totaal geen onderwerp waar een taboe op rust (waar we het natuurlijk erg mee eens zijn en erg fijn is voor ons onderzoek!). Kinderen vinden het reuze interessant. We hebben interessante informatie gekregen:

- Water geven aan een jonge baby is goed voor de helderheid van de ogen

- Water naast borstvoeding is goed tegen een droge keel van de baby

- Een vrouw geïnterviewd die op haar 14e is getrouwd

- Mama van 19 geïnterviewd en de volgende vrouw van 35 bleek haar moeder

- Zeven keer in de hut bevallen zonder enige hulp tot bevallen in de kliniek van het project

Dit weekend en aan het begin van volgende week zullen we alles gaan analyseren en hopen we de informatie om te zetten in een enquête die we in de hele regio willen verspreiden. Dat wat betreft het project. Een geslaagde week geweest, erg blij mee! Verder hebben we weer genoten van het leven op het platteland. De douche in de kliniek gaf geen water, totaal geen probleem weer, we poedelen ons wel onder de gieter. Leanne had een nacht een flinke voedselvergiftiging. Behoorlijk ziek geweest. Jes met emmertjes halen en emmertjes legen in de weer. Leanne buiten in de regen en onweer, in het pikkiedonker weer op de emmer. Spugen, diarree. Geen pretje. Een dag later was het over en ik ben alweer kiplekker. Iets verkeerds gegeten waarschijnlijk. Jes was trouwens ook niet helemaal lekker, wat milder, maar ook niet fit. Tja, het is ook allemaal nieuw. Verder hebben we ervaren hoe het is om 6u op een bus te moeten wachten. Rond kijken, foto’s maken tot ook die batterij op is, boter/kaas/eieren, kamertje verhuren, staan, lopen, zitten, toekijken hoe de zware wolken steeds dichterbij komen. En ja, na 6 uur en 5 minuten kwam de bus eraan. PROPVOL! Maar wij wilden er bij. Alle ramen dicht in de bus, omdat het regende, alleen gaat het raampje open als een man wat qat (stimulerende blaadjes, waar ze op kauwen) naar buiten wil spugen. Je krijgt kramp in je kuiten, mensen klimmen over elkaar heen om de bus uit te kunnen, Jessica schrikt op na drie kwartier van een fladderende kip onder haar rok. De mensen lachen. Een hele ervaring.

Verder raakt Leanne al helemaal gewend (Jes nog niet) aan om 07:00 uien en knoflook snijden voor het ontbijt en vervolgens een lekkere pasta in je buik voor 08:00 ’s morgens. We worden steeds beter in volleybal en we hoorden van de week dat de mensen in Sherkole het zo leuk vinden dat wij er zijn en deelnemen aan het leven daar. Het is nl. voor het eerst dat er blanken in het dorp slapen! We hebben de primeur. De tijd begint te komen dat we niet meer door iedereen voor ‘china’ of ‘forengi’ worden uitgemaakt of kinderen bang voor ons wegrennen. We worden langzaam deel van het geheel.

Dit weekend verblijven we weer in Assosa. Gisteren mails, enquêtes analyseren, weer naar fellowship met Alazar van de full gospel church geweest, vandaag te horen gekregen dat het goed gaat met de tweeling, er is geen tijd geweest om langs te gaan, wellicht volgende week.

Nou, jullie horen het weer, we GENIETEN!

Veel liefs uit Ethiopië!

Het primitieve leven in Sherkole

Reis naar Assosa en de eerste dag in Sherkole

Hoi allemaal,

Inmiddels zijn we aardig geacclimatiseerd hier in Assosa. Gisteren natuurlijk de lange reis gemaakt hiernaartoe, lang was het zeker maar we hebben vooral onze ogen uitgekeken! Al snel nadat we uit Addis reden veranderde het landschap naar een prachtig berglandschap, het Afrika zoals je dat van de plaatjes kent. Omdat de mensen vinden dat de weg van hen is zijn we toeterend en regelmatig remmend onze weg gegaan. Groepen naar binnen glurende mensen zijn we voorbij gereden, vooral in de dorpen waren de wegen bezet. Niet alleen de mensen maar ook de koeien, geiten en ezels belemmerden onze weg. Omdat de Chinezen de wegen aan het verbeteren zijn, zijn grote delen van de begaanbare weg afgezet en zijn we door elkaar geschut door alle gaten en stenen op de zandwegen. Verder zijn we bavianen tegengekomen! Bij de eerste die we zagen stopten we met rijden om een foto te maken, zie de foto! Leanne heeft nog genoten van de vogels die we door het raam zagen en Wilma heeft ons veel verteld over de verschillende soorten bomen. We hebben ontzettend veel mangobomen, bananenbomen en enkele papajabomen gezien.Verder natuurlijk dé Afrikaanse accacia's. Bezweet van de hitte en bestuift door het zand kwamen we in Assosa aan en hebben we kennisgemaakt met Wakjira en Alazar (verloskundige en verpleegkundige) die een slaapplek in een pension geregeld hebben voor ons waar we lekker en lang geslapen hebben.

Vandaag zijn we naar de kliniek geweest, zo'n 50 kilometer weg van Assosa. Voor de kliniek in Sherkole zaten vrouwen te wachten die zwanger zijn. We mochten gelijk meekijken en kregen een rondleiding, bijzonder om te zien hoe de zorg hier verschilt van wat wij kennen. Wakjira is heel enthousiast en heeft ons al wat laten zien hoe hij uitwendig onderzoek doet en ons ook aan wat buiken laten voelen. Luisteren naar het hartje met de monorale stethoscoop lukte bij een hoogzwangere vrouw maar bij een vrouw die 28 weken zwanger is was het lastiger voor ons. Verwend met de doptone dus! Maar we hebben afgesproken dat de doptone die meegebracht hebben alleen door Wakjira gebruikt gaat worden, zodat wij leren luisteren met de toeter! Verder hebben we gezien hoe de verschillende planten in de tuin groeien en welke kruiden gebruikt kunnen worden bij welke ziekten. In de pauze hebben we injera gegeten met zijn allen van twee borden, wel pittig eten maar daar zullen we aan gaan wennen. Het liefst doen we alles net als de Ethiopiërs zelf en nadat we zagen waar we mogen overnachten (we hadden ook de optie in Assosa te overnachten) besloten we daar te gaan slapen! Het is een soort rijtjeshut met vier kamers op een rij, zonder elektriciteit of water. Wij slapen in één van de kamers en als er 's nachts een bevalling is zijn we in ieder geval in de buurt! Gelukkig slapen we hier alleen doordeweeks en kunnen we in het weekend nog wel verhalen schrijven en foto's plaatsen. Het wordt water halen om je te wassen of douchen bij de kliniek een eindje verderop. Plassen in een emmer. Onze telefoons zullen een paar dagen meegaan maar de batterij zal niet de hele week redden.

De kleien hutjes kenden we al van de reis, maar hebben we vandaag van binnen kunnen zien. De mensen zijn vriendelijk, gastvrij en willen ons graag de hand drukken. We genieten. Vandaag trouwens ook ons eerste 'werkoverleg' gehad voor het project met Wakjira en Wilma. Goed om even door te nemen hoe we het gepland hebben.

In het weekend zullen we onze ervaringen met jullie gaan delen! O ja, en kijk nog even naar de foto's. Morgen gaan we overigens de spullen brengen. We houden jullie op de hoogte.

Ps. Dat het hier regentijd is, is wel duidelijk. Vanmorgen tussen 8 en 10 een flinke bak water uit de hemel. Daarna werd het miezerig en vanmiddag was het weer flink warm. Prima afwisseling wat ons betreft.

Addis Abeba

Lieve allemaal,

We hebben net gegeten en Jessica heeft vandaag voor het eerst injera gegeten. Het nationale gerecht van Ethiopie, waar de mensen erg trots op zijn. Een soort grote pannenkoek, waar je iets afscheurt en waar je vervolgens het groente- en of vleesgerechtje wat er op ligt mee eet. Leanne koos voor vis en gaat de injera in Assosa ontdekken. We schrijven nog even op de weblog voordat wij morgen om 04:50 bij de deur staan om te vertrekken naar het westen. Een lange reis (ongeveer 600 kilometer) waar we 14 uur over gaan doen. We gaan dus zo slapen, zodat we enigszins fit zijn voor morgen! We kijken er naar uit. We gaan zoveel van het land zien. Heel bijzonder! Ps. Jessica zit op skype met Bram, het is gelukt! Mijn pc heeft geen skype... We ruilen zo even.

Gisteren hebben we Addis te voet verkend. Een bijzondere stad met veel leven op straat, waar uitersten samen leven. We zagen rijke mensen, in voor deze begrippen mooie huizen, waar de krotjes tegenaan staan. Wat vooral opviel en ook schokkend was is het ontzettend grote aantal bedelaars en misvormde mensen. Blinden, verlamden, verminkten. Ze liggen op straat te bedelen, rijden in rolstoelen en/of lopenmet stokken. Heftig om te zien.
De mensen zijn vriendelijk, willen je graag je shop in hebben en doen daar hun best voor, maar zijn niet te opdringerig. Op een terras voor 0,40 eurocent een cola gedronken en lekkere bananen gekocht (lekkerder dan in Nederland!). Veel tweelingbananen hier, dus 2 in de schil. Ook apart, die worden er in Nederland weggefilterd denken we.

Gisteravond waren we helemaal op. Echt moe. Natuurlijk een intensieve dag na een heel korte nacht. Maar absoluut heerlijk geslapen.

Vandaag was rustig.We begonnen de dag aan de kant van de straat. Allerlei orthodoxe christenen liepen langs ons hotel naar de kerk. Prachtige vrouwen en kinderen met een witte sluier om kwamen langs. Genoten. Mensen lachen vriendelijk, knikken, geven een hand. Heel mooi gezicht.Eenkudde geiten op weg naar de slachtlangs de weg. We kijken onze ogen uit.

Na lekker buiten gezeten te hebben zijn we naar een internationele kerk geweest in Addis. Een plek waar veel christenen elkaar ontmoeten. Alle kleuren waren vertegenwoordigd. Prachtig, we hebben er echt van genoten! Zo bijzonder dat christenen uit allerlei culturen, allerlei kleuren, allerlei achtergronden elkaar daar ontmoeten. Een mooie ervaring.

Daarna bij vrienden van Wilma en Peter in de tuin koffie gedronken. Vanmiddag gekletst, gelezen, familie gemaild en lekker uitgerust.

Morgenavond worden we opgewacht door de Ethiopische verloskundige en een nurse uit de clinic waar we de aankomende weken zullen verblijven. Volgens Wima zien ze erg uit naar onze komst. En dan nog wat leuks... misschien gaan we de aankomende weken bij de Ethiopische verloskundige 'wonen'! Hij is getrouwd en woont samen met zijn vrouw vlakbij de clinic in een dorpje. Heel bijzonder! Morgen even kijken hoe en wat. Eerst maar rustig daar komen per auto :-)

Vanaf nu wat minder vaak berichten waarschijnlijk. We gaan proberen nog wat foto's te uploaden!

Liefs weer van hier!

Africa, here we are!

Lieve allemaal,

Ons eerste bericht vanuit Addis Abeba, waar het heerlijk zonnig en warm is. Na een heel voorspoedige reis kwamen we om 03:30 aan in Addis Abeba. Direct, helemaal een Afrika gevoel. Waar kopen we ons visum? We zagen wel een klein hokje waar een bordje 'visum' stond, geen ramen, de deuren dicht. Aangeklopt en ja hoor, daar zaten 2 Ethiopische mannen in dikke winterjassen achter een schrijftafeltje. Vriendelijk gepraat, totaal geen achterdocht. Ze wilden vooral weten of we de traditionele vrouwendans van Ethiopie wel zouden gaan leren. Meneer (50+) zwiept zelf even met de heupen. Ha, ha! Visum binnen, toen geld gewisseld, ging ook prima.

Maar toen de koffers. Dat vonden we wel spannend, maar hadden (mede op advies van Leannes vader) besloten dat we heel rustig en vriendelijk zouden zijn. De eerste drie koffers kwamen zonder piepen door de scan, bij de vierde (Jessica's medische spullen) ging hij piepen. Er kwam een vrouw aan, koffer open, even een verbaasd gezicht: huh? Wij rustig vertelt dat we spulletjes 'van school'hebben gekregen om als gift te geven. Ze herkende vrij snel een fles ultrasoundgel en toen vroegen wij: 'Kent u dat? Heeft u ook kinderen?' Jahoor, daar was de lach van mevrouw en trots vertelt ze ons dat ze een zoon heeft. Samen alle spulletjes bekeken. Alles prima :-) HOERA de spullen zijn binnen!

In de ontvangsthal was Wilma nergens te bekennen en we dachten... laten we rustig wachten. Dit is Afrika toch? Er kwam een vriendelijke mevrouw naar ons toe die vroeg of we een taxi nodig hadden of dat we zouden worden opgehaald. Nee hoor, rustig aan, we worden opgehaald, zeiden we. Maar toen vertelde ze ons dat de security mensen niet meer binnen wilde laten dus dat we zelf naar buiten moesten. Even twijfel: klopt dit? Maar we deden de deur open en daar was Wilma, warm ontvangst midden in de nacht. Veel bedelaars die onze koffers wilde tillen, onderweg veel hardlopende mensen gezien (om 04:00 's nachts??) en een grote groep ezeltjes met heel veel hooi op hun rug. Van 05:00 - 08:00 heerlijk geslapen, met Wilma en Peter ontbeten en nu, de zon schijnt, gaan we Addis verkennen!

Kortom, een heel goede reis gehad, spullen binnen, nu klaar voor het verkennen van de stad. Morgen gaan we met elkaar naar een grote internationale kerk in Addis, maandag om 05:00 's ochtens vertrekken we richting Assosa (14 uur per auto, we bereiden ons voor!)

Hopelijk vanaf daar weer een bericht!

Liefs van hier,

Jessica en Leanne

Wist je dat:
De bodyscan bij Jessica altijd piept en ze zich afvraagt of ze een hoog ijzergehalte in haar bloed heeft... ;-)

Veilig in Addis Abeba

• vrijdag 21:00u Aangekomen in Caïro - Benauwde stad! - Pizza gegeten
• zaterdag 04:00u Aangekomen in Addis Abeba

Bij de douane nog even spannend. De koffers moesten open. Lief gelachen, gevraagd of de douanier ook kinderen had, ijs gebroken en de spullen mochten mee!

[Bericht via Laurens, meer nieuws volgt als we zelf internetverbinding hebben.]